باغ تنهایی

ورق را بــه دسـتـهــایــم مـیـسـپـارد نـگـاهــم مـیـکـنـد و مـیـگـویـد بــرایــم شـعـــری بـگــو . . . و مــن ، در چـشـمــهـای کـهــربــایـی اش ، در آشـفـتـگی مــوهـایـش ، و در عـطـر پـیــراهــن سـپـیـدش گــم مـیـشـوم بـگـذر عــزیــز دل . . . از ایــن گـمـشــده بـگـذر ســـراغ آیـنــه بــرو تــو خــود شـعــر مـجـســمـی . ...

ادامه مطلب